ราตรี

เป็นค่ำคืนปลายฤดูร้อน หลังจากดูซีรีส์ที่ดัดแปลงจาก The Girl Who Leapt Through Time ไปสองตอน ฉันพิงขอบหน้าต่าง ก้าวออกไปที่ระเบียง แล้วปล่อยให้สายลมปะทะตัว

ลมอ่อน ๆ พัดผ่านสวนของหมู่บ้าน พาเอาความอบอ้าวออกไป ต้นไทรแกว่งกิ่งเรียวบางอย่างสบายอารมณ์ ทอดเงาเลือนรางลงบนพื้น สิ่งมีชีวิตไร้นามตามมุมต่าง ๆ ร้องเพลงที่ไม่เป็นจังหวะของมัน ดังขึ้น ๆ ลง ๆ เป็นระลอก เครื่องปรับอากาศบนผนังรอบสวนส่งเสียงครางไม่หยุด — “หึ่ง ๆ ๆ…” — เล่าเรื่องราวของฤดูร้อนอยู่ตลอด บางครั้งก็มีแสงฟ้าแลบวาบผ่านท้องฟ้าสลัว ๆ มาจากอีกฟากของเมือง

ฉันคิดว่าในห้วงเวลานี้ ในภาพตรงหน้านี้ บางทีฉันอาจจะเห็นร่องรอยของเซนสักนิด แต่พอไม่มีเสียงคนเลยสักเสียง มันก็เงียบจนแม่งเอ๊ย!