ชีวิต

บางทีเวลาที่ผมเห็นใครสักคนเดินไปตามถนนอย่างไม่มีจุดหมาย ผมมักจะคิดว่าสภาพตอนนั้นของเขาเป็นเรื่องถาวร และเดาว่าเขาคงจะไม่มีจุดหมายแบบนี้ไปตลอดชีวิต จากนั้นก็เศร้าสร้อยไปกับความหมายของการมีอยู่หลายสิบปีของเขา ราวกับว่าเขาเป็นแค่เปลือกที่ว่างเปล่า

เมื่อคืนก่อนตอนที่กินข้าวกับสาว ๆ ผมคงพูดไปว่าพอคนเราเข้าสู่สังคมแล้ว หลายคนมีชีวิตอยู่เพียงเพื่อบ้าน รถ และผู้หญิง คืนหนึ่งหลังทำงานล่วงเวลา นั่งดื่มช้า ๆ กับหัวหน้า ผมก็พูดประโยคเดิมซ้ำอีกครั้ง มันไม่ใช่ปรัชญา แต่มันคือความจริง

ยกโทษให้ผมที่มองชีวิตได้มืดมนขนาดนี้ด้วยนะครับ ในฐานะคนย้ายของมือฉมัง เวลาส่งของให้ลูกค้า ผมอดรู้สึกเศร้าไม่ได้ ดูเหมือนทั้งชีวิตของคนคนหนึ่งก็แค่ทำสิ่งต่าง ๆ ให้คนอื่นไปเรื่อย ๆ แล้วคนอื่นก็ทำสิ่งต่าง ๆ ให้คนอื่นอีกต่อ ๆ ไป วนซ้ำไม่จบสิ้น เรายืนอยู่ตรงกลางในฐานะคนย้ายของ แรงงานไม่รู้จบของมนุษยชาติมันก็แค่เปลี่ยนเอนโทรปีให้เป็น 0.5 งั้นเหรอ Green Day มีเนื้อเพลงท่อนหนึ่งว่า “When masturbation’s lost its fun, you’re fucking lazy” ตอนที่แม้แต่การชักว่าวยังหมดสนุก นายนี่มันน่าเบื่อสัส ๆ เลย เมื่อเอนโทรปีไปถึง 0.5 มนุษยชาติก็น่าเบื่อสัส ๆ จริง ๆ

ผมเกลียดความน่าเบื่อ และก็เกลียดการที่ต้องยุ่งตลอดเวลาเหมือนกัน บางทีผมอาจจะทำได้แค่ค่อย ๆ ไต่ไปหาบ้าน รถ และผู้หญิงอย่างช้า ๆ

ชีวิตไม่มีความหมาย ถึงเวลาดื่มแล้ว