ผมมาเดินอยู่บนเส้นทางที่ย้อนกลับไม่ได้ของการทำบล็อกส่วนตัวได้ยังไงกัน
สองสามปีก่อน ตอนที่ผมยังไม่ชินกับการใช้ QQ ผมเขียนบล็อกอยู่ใน Baidu Space ตอนนั้นผมไม่มีคอมพิวเตอร์ มีแค่โทรศัพท์ Motorola เครื่องหนึ่ง ฟังก์ชันของมันถ้าเทียบกับมาตรฐานทุกวันนี้ก็ดูเหมือนโทรศัพท์ก๊อปแบรนด์เนมยังไงยังงั้น เวลาเบื่อ ๆ ผมก็ใช้เบราว์เซอร์ที่ติดมากับเครื่องเปิด Baidu Space แล้วพิมพ์อะไรเล่น ๆ สองสามคำบนหน้าจอสองนิ้วกว่านิดหน่อย ตอนนั้นผมไม่รู้สึกอึดอัดเลยสักนิด เพราะผมแค่อยากบันทึกความสุขและความหงุดหงิดที่เจอในชีวิต เวลาฝนตกก็เขียนสองประโยค ฟ้าออกแดดก็เขียนสองประโยค คล้าย ๆ กับการเขียน Weibo ทุกวันนี้ แถมยังมีเพื่อนใน Space กว่าหนึ่งร้อยคนเข้ามาคอมเมนต์กันไปมา ตอนนั้นผมยังเป็นหนุ่มดี ๆ คนหนึ่งอยู่ สิ่งที่เจอก็ล้วนเป็นเรื่องที่มองเห็นด้วยตาตัวเอง เลยไม่เคยบ่นเรื่องความไม่พอใจต่อสังคมเลยสักครั้ง เพื่อน ๆ ใน Space ก็เหมือนกัน ทุกวันนี้พอผมนึกย้อนกลับไป ก็รู้สึกว่าช่วงเวลาที่เลือนรางและคลุมเครือก่อนหน้านั้นเป็นช่วงที่บริสุทธิ์ที่สุด และความบริสุทธิ์นี้ก็มาจากความไม่รู้และความเฉยชาของผมเอง
ต่อมาพอผมมีคอมพิวเตอร์ ผมก็ดีใจที่ตัวเองไม่เคยติดเกมไหนเลย หลังจากลองเล่นจนผ่านด่านหมดแล้วประมาณหนึ่ง ผมก็เลิกเล่นไปเอง แต่ผมก็ยังหงุดหงิดอยู่ดีที่ผ่านโบสถ์ใน Devil May Cry 4 ไม่ได้ — หาทางออกตรงนั้นไม่เจอ แล้วก็ไม่อยากเปิดหาคู่มือเกม หลังจากความมั่นใจพังทลายนับครั้งไม่ถ้วน ผมก็เบื่อเกมนี้ไปในที่สุด เวลาประตูบานหนึ่งในชีวิตปิดลง พระเจ้าก็เปิดอีกบานให้คุณ ในชีวิตออนไลน์ของผม ผมได้เจอเรื่องอื่น ๆ — ความวุ่นวายทางสังคมที่เจอได้ทุกที่ทุกวันนี้ ความน่าเกลียดที่พวกเขาแสดงออกมาให้คุณเห็นแบบโจ่งแจ้งมันทำให้คนเราอดโกรธไม่ได้ ผมอยากบันทึกมุมมองของตัวเองต่อเรื่องพวกนี้ลงใน Baidu Space ซึ่งแน่นอนว่าหลีกเลี่ยงความสุดโต่งไม่ได้ แต่คุณก็คงเดาออก ตามกฎหมายและนโยบายที่เกี่ยวข้อง การจะเผยแพร่เสียงที่ไม่กลมกลืนตรงนั้นมันเป็นไปไม่ได้
ปี 2009 โดเมน CN มีโปรโมชันใหญ่ — อันละหนึ่งหยวน แถมเงื่อนไขการจดทะเบียนก็หลวมสุด ๆ ผมก็ตามกระแส จดโดเมน CN มาโดเมนหนึ่ง ตอนนั้นผมยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอินเทอร์เน็ตเลยสักนิด มีโดเมนอยู่ในมือแต่ไม่รู้จะทำเป็นเว็บไซต์ยังไง เห็นลิงก์บางอันในเน็ตลงท้ายด้วย .html ผมก็เข้าใจไปเองว่าเว็บไซต์ทั้งหมดบนอินเทอร์เน็ตเขียนด้วยภาษา HTML เลยโหลด Dreamweaver มา เขียนหน้า HTML สองสามหน้า หาโฮสติ้งฟรีได้ที่หนึ่ง แล้วอัปโหลดผ่าน FTP หลังจากพิมพ์โดเมนลงในเบราว์เซอร์อย่างบรรจงแล้วได้เห็นหน้าที่ตัวเองเขียน อารมณ์ตอนนั้นตื่นเต้นสุด ๆ — ดีใจยิ่งกว่าเด็ก ๆ ที่เก็บเงินได้สลึงหนึ่งอีก ตอนนั้นผมอยากประกาศให้ทุกคนรู้ว่าผมก็เริ่มทำไอทีเหมือนกันโว้ย! ตอนนี้ผมนึกแล้วยังอายอยู่เลย เพราะหลังจากนั้นผมทำแบบนั้นจริง ๆ ผมไล่ขอให้เพื่อนเปิดโดเมนนี้ดูทีละคน ไม่รู้ตอนนั้นพวกเขาคิดอะไรอยู่ แต่พอมองย้อนกลับไปตอนนี้ มันโคตรจะเชยเลย
ไม่นานหลังจากนั้น ผมก็รู้ตัวว่าอินเทอร์เน็ตไม่ใช่โลกของ HTML อย่างเดียวแน่นอน จากนั้นผมก็ได้รู้จัก ASP, ASP.NET, PHP, SQL, MySQL แล้วก็อะไรต่ออะไรอีกเป็นพรวน ในเวลาเดียวกันผมก็ได้สัมผัสกับโปรแกรมโอเพนซอร์ส และเข้าใจว่าคุณสร้างเว็บไซต์ได้โดยไม่ต้องเรียนภาษาโปรแกรมใด ๆ เลย ในเดือนธันวาคม 2009 ผมซื้อโดเมน .com โดเมนแรกที่ GoDaddy ในเดือนพฤษภาคมปีถัดมา ผมซื้อโดเมน .com อีกโดเมนหนึ่ง จ่ายสิบห้าหยวนเพื่อยื่นจดทะเบียน ชี้ไปที่โฮสติ้งเสมือนในประเทศ แล้วติดตั้ง WordPress ผ่าน FTP จากนั้นเป็นต้นมา บล็อกส่วนตัวของผมก็เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ